Zorgfinanciering
Gratis gezondheidszorg is niet duurzaam en op lange termijn onbetaalbaar. Diensten die gratis zijn wekken wantrouwen bij de mensen voor wie ze bedoeld zijn. Als mensen betalen, hoe klein dat bedrag ook is, ontwikkelen ze een gevoel van klant-zijn. Dit wekt verwachtingen bij de gebruikers, waar de aanbieders rekening mee moeten houden.
Dilemma's
Financiering is één van de meest complexe aspecten van een gezondheidssysteem. Alles draait om de vraag: hoeveel geld is er nodig om de problemen die de gezondheid bedreigen aan te pakken en hoeveel geld kan en wil de overheid hieraan bijdragen?
De overheid moeten een methode kiezen wanneer het gaat om de financiering van hun gezondheidsinstellingen. Dit kan door middel van belastingen, een verzekeringssysteem (sociaal, lokaal of privé), of door het betalen van een vergoeding (user fees). Hierbij moet altijd de vraag worden beantwoord of de rijken meer moeten betalen dan de armen. Hogere belasting voor hogere inkomens heeft het meeste resultaat, maar dit wordt meestal niet geaccepteerd door rijkere en machtige bevolkingsgroepen.
De overheid moet beslissen welke zorg gratis is en waar voor betaald moet worden. Vooral in arme landen. Ook moet besloten worden hoeveel geld aan preventie en hoeveel aan behandeling besteed gaat worden. Sommige preventieve diensten zouden gratis moeten zijn, omdat ze de hele bevolking ten goede komen. Inenting tegen waterpokken bijvoorbeeld heeft de ziekte doen verdwijnen. Hoeveel geld is er beschikbaar voor de behandeling van besmettelijke ziekten die vooral de armen treffen en hoeveel er is voor dure apparatuur waar vooral de rijken gebruik van maken?
Verzekeringsmaatschappijen kunnen hun winst vergroten door hoofdzakelijk jonge, gezonde en rijke klanten te accepteren en mensen die meer behandeling nodig hebben, zoals armen, chronisch zieken en ouderen te weigeren. In het geval van een directe vergoeding van gebruikers is het belangrijk armen te beschermen tegen calamiteiten.
Duurzaamheid
Een gezondheidssysteem kan nooit alleen door de patiënten bekostigd worden. Hiervoor zijn belasting- en verzekeringssystemen nodig. In oorlogs- en rampgebieden zijn deze systemen meestal verdwenen. Het kan jaren duren voordat de financiële duurzaamheid van gezondheid weer opgebouwd is. Dit geldt zeker voor landen die economisch niet levensvatbaar zijn, zoals landen in chronische crisissituaties. Het Grote Merengebied in Afrika is hier een goed voorbeeld van. Financiële duurzaamheid moet dan ook één van de hoofddoelen zijn van de wederopbouw van de gezondheidszorg.
Financieringssystemen
HealthNet TPO werkt met lokale partners aan de ontwikkeling van nieuwe financieringssystemen die cultureel geaccepteerd worden, economisch gezien werken en die in het land op een bredere schaal gebruikt kunnen worden. Voorbeeld hiervan zijn de innovatieve programma's met gezondheidscontracten in de ziekenhuizen in Cambodja. Door de invoering van ‘user fees', ‘equity funds' en resultaatsafhankelijke contracten zijn de kosten voor gezondheidszorg per gezin met 40% afgenomen.
Lees meer over de financiering van gezondheidszorg in oorlogs- en rampgebieden in de project en landeninformatie van:
- Cambodja
- Afghanistan
- Centraal-Afrika
